piątek, 17 lutego 2017

Blogerzy lubią, jak troszeczkę boli...



 Dzisiaj Cię nie nauczę nic o kreowaniu "wartości" w biznesie, ani o "nie kontrolowaniu emocji". Mam dla Ciebie nieco odmienny wpis. Odkąd zacząłem robić wpisy na bloga, zauważyłem pewną tendencję. Piszę post, piszę, napiszę go i jest ok. Mały problem pojawia się, kiedy nie piszę. Wtedy zastanawiam się, co napisać, aby czytelnik był usatysfakcjonowany. Z jednej strony jest to rozwojowe i trzymanie dobrego, wysokiego poziomu przełoży się na odsłony bloga. Z drugiej strony wpędzam się w pewne błędne koło, które nie służy mi zbyt dobrze. Powstaje między mną a "czytelnikiem" pewien konflikt interesów. Czytelnik chce dostać dobrą, wartościową treść, która powinna mu rozwiązać, a przynajmniej pomóc rozwiązać jego problem. Wszystko jest okej, do póki piszę o problematyce, która mnie spotyka, wtedy jest to przyjemne, łatwe i niesie sporą wartość, ponieważ problem, który przerabiam, jest problemem bieżącym. Gorzej, kiedy aktualnie nie trapi mnie żaden problem i wszystko zdaje się układać po mojej myśli. Nie mam tutaj oczywiście na myśli, że w ogóle nie mam problemów np. prywatnych, ale takich nie chcę i nie będę tutaj poruszał. Moje problemy prywatne nie są tutaj istotne i nie niosą zbyt dużej wartości dla czytelnika, dodatkowo ja sam nie chcę o nich mówić.

 Punkt do którego dążę w tym wpisie, to stopniowanie priorytetów. Piszę bloga, okej. Wrzucam jeden wpis dziennie, bo tak sobie postanowiłem, okej. Tylko, że wspomniałem już w pierwszym wpisie, że głównie piszę ten blog dla siebie. Nie chcę zrobić z bloga mojej męczarni, w której będę musiał każdego dnia napisać piękny, wartościowy wpis, bo na dłuższą metę nie dam rady. Warto wspomnieć, że cały blog jest non profit i nie mam z tego nic. Służy mi on do układania myśli i dzielenia się nimi z pewnymi wspaniałymi ludźmi(pozdrawiam J.).

 Pytanie, które tutaj chcę postawić to: "Liczy się bardziej Twój interes, czy innych ludzi?". Pomyśl nad tym chwilę i szczerze odpowiedz na to pytanie, jako koniec końców i tak egoista. Niestety, dzisiaj dotarła do Ciebie kolejna smutna prawda. Ludzie są egoistami, a altruizm jako taki, nie istnieje...

 Krótki wpis, zdaję sobie sprawę, że nie jest tak obszerny w wiedzę, jak niektóre poprzednie wpisy, lecz zaliczyłem małą ścianę w pisaniu.

Do zobaczenia!


czwartek, 16 lutego 2017

Jak przestać być niewolnikiem czasu w biznesie? "Breaking the Time Barrier" cz.2


  Właśnie teraz część z was zrozumie, dlaczego podzieliłem ten temat na dwie części. Odpowiedź jest prozaicznie prosta. Ktoś, kto nie ma pojęcia o zagadnieniu opisywanym w poprzednim poście, nie zrozumie tak dokładnie poniższych punktów. Podzielone to zostało ze względu, na łatwość czytania. Ktoś nie zna teorii? Wróci do części pierwszej. Ktoś zapomniał podpunktów? Oto ma, przejrzysty wpis. Dodatkowo, wszystko scalają odnośniki.

Część pierwsza wpisu: KLIK!


Karen, przekazała Steve'owi swoją poradę w siedmiu krokach.




7 wspólnych korzyści zgłębiania wartości z Twoimi klientami:


1. Kreowanie zaufania

Zadawanie odpowiednich pytań i zgłębianie celu, jaki jest istotny dla klienta, pozwala dotrzeć do sedna problemu. Nasz wizerunek i doświadczenie musi wskazywać na to, że jesteśmy ekspertami. Kiedy klient zorientuje się, że jest w odpowiednich rękach, nie ma problemu z zaufaniem nam. Zaufanie jest niezbędnie ważne, we wspólnym rozwiązywaniu problemu.

2. Odpowiednie skoncentrowanie

Punkt A, to punkt, w którym znajduje się klient. Punkt B, to punkt, w którym ten klient chce się znaleźć. Przy punkcie A trzeba określić problemy, jakie trapią klienta, a przy punkcie B, trzeba określić co jest celem. Z punktu B(celu), wynika punkt A(problem), więc problem jest czymś, co występuje obecnie, albo będzie występowało, jeżeli nie osiągnie się punktu B. Wartość należy budować na tym, aby zrobić połączenie między punktami AB. Wprowadzić wartość, która umożliwi dotarcie z punktu A do B.

3. Pomagaj Twoim klientom lepiej wartościować sprzedawców

Liczy się to, co chcesz przekazać, a nie cena Twojego "projektu". Wygra ten, który trafi w punkt, a nie ten, który odda strzał. Twoja dużo niższa cena nic nie wskóra, ponieważ Ty, nie pokazałeś(a ja tak), że możesz wywrzeć duży wpływ na sukces Twojego klienta. Mała cena, sprawia dodatkowo wrażenie, że i za tą małą ceną, kryje się mała wartość.

środa, 15 lutego 2017

Jak przestać być niewolnikiem czasu w biznesie? "Breaking the Time Barrier" cz.1



 Dzisiaj wcielę się w menadżera życia i przestawię Ci pewien sposób, na kreowanie wartości, zamiast kreowania ceny we własnym biznesie. Cały mój wpis będzie opierał się na założeniach z książki Mike'a McDerment'a pt. "Breaking the Time Barrier". Książka, a właściwie e-book, jest w pełni darmowy i dostępny tutaj: KLIK! Polecam ja, poleca Timothy Ferriss i wielu innych, więc jeżeli działasz w biznesie, musisz to przeczytać.
 E-book sam w sobie jest dosyć krótki i przepełniony treścią. Streszczanie tego e-booka byłoby głupotą, recenzji robił też nie będę, niech treść zawarta w tym wpisie mówi sama za siebie.

 Karen i Steve spotykają się w kawiarni, aby porozmawiać o problemach Steve'a. Steve mimo iż jest specjalistą w swojej branży i robi świetną robotę, ledwo sobie radzi z opłacaniem rachunków. Karen, jako specjalistka i bardzo mądra kobieta, udziela mu kilku rad, które odmienią jego całe dalsze życie na lepsze. Oboje pracują w tej samej branży. Oboje tworzą strony internetowe dla swoich klientów. Karen zarabia jednak kilkadziesiąt razy więcej niż Steve. Dlaczego?

 Odpowiedź na to pytanie nakreślę za pomocą siedmiu punktów, które wyznaczyła sama Karen. Kobieta, stara się za wszelką cenę, wyperswadować Steve'owi, że w biznesie, tak naprawdę nie liczy się cena, tylko wartość jaka za nią stoi. Nakłania do tego, aby spojrzeć oczami klienta i ujrzeć jego prawdziwe potrzeby. Zwraca szczególną uwagę na to, że klient nie kupuje Twojego czasu, tylko rozwiązanie swojego problemu, a sama cena tego, co robisz, zależy od tego, jaki to ma wpływ na klienta. Handlując ceną na zasadzie wynagrodzenia stawką za godzinę pracy, stawiamy sobie przeszkodę nie do przeskoczenia. W dobie mamy 24 godziny, w tygodniu jest tych godzin 168, a w całym roku jest 8760 godzin. Nie biorąc pod uwagę potrzeb fizjologicznych, takich jak np. sen i tak mamy ograniczoną ilość czasu. Zakładając, że jakimś cudem będziemy pracować przez 24h, każdego dnia w roku i tak uderzamy w ścianę. Ta ściana to 24h w dobie i 8760 godzin w roku. Jak można łatwo zauważyć handlowanie czasem, prędzej, czy później wiąże się z wpadnięciem na przeszkodę, nie do przeskoczenia.


wtorek, 14 lutego 2017

Nie kontroluj emocji, bo i tak Ci się nie uda. Kontroluj swoje działania!


 Masz zadanie do wykonania. Wiesz, że musisz przysiąść, zrobić co trzeba, ale Ci się nie chce. Mi też się nie chce i szukam właśnie sobie wymówki. Mam do nauczenia się sporą część języka HTML i CSS, a to i tak dopiero podstawy podstaw całego projektu. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że jeżeli zrobicie sobie jedną wymówkę, to cała linia przyczynowo skutkowa innych wymówek zrobi się sama. Jeżeli zrobicie jeden krok w kierunku odroczeniu i tak nieuniknionego zadania, to reszta kroków zrobi się niemalże sama, za pomocą jakiejś magii. Tylko, po co my to robimy? Po co ja to robię? Dobrze wiem, że to nieuniknione, dobrze wiem, że i tak będę musiał to zrobić.

 Zbigniew Ryżak, autor książki " Efekt jo-jo w motywacji", doskonale zna odpowiedź na to pytanie. Pan Zbigniew bazuje na naukach Mority, japońskiego psychologa z okresu XIX i XX wieku. Cała filozofia i model Mority jest dosyć sporym kawałkiem wiedzy. Można to jednak skrócić do: "Nie mów mi co czujesz, pokaż mi wyniki", "Zrób co trzeba" i "Accept your feelings. Know your purpose. And do what needs to be done". Morita i Zbigniew Ryżak zwracają szczególną uwagę na to, że ludzie zbyt dużą uwagę przykuwają do emocji, do świata wewnętrznego i zastanawiają się, czy im się chce, czy im się nie chce. Wpływu, jako tako, na emocje nie mamy i nie możemy nagle o 180 stopni zmienić swoich odczuć i emocji. Natomiast mamy ogromny wpływ na świat zewnętrzny i nie ważne, że w środku czujemy niechęć i nam się nie chce, liczy się zewnętrzny wynik. Przykład? Pierwszy lepszy z życia wzięty. Nie chce Ci się pozmywać naczyń, czujesz do tego niechęć - nie masz wpływu na emocje, ale masz duży wpływ na świat zewnętrzny. Zamiast rozczulać się nad samym sobą i zastanawiać się czy Ci się chce, czy nie, po prostu idziesz i ROBISZ CO TRZEBA. Wpływu na emocje nie masz i nie możesz nagle czuć wielkiego zapału do zmywania naczyń, ale masz wpływ na to, aby gary zostały umyte.

 Owszem, na świat wewnętrzny można wpływać, można stosować przeróżne techniki i próbować wpływać na emocje. Tylko, że na sam początek trzeba poświęcić sporo czasu, aby odkryć właściwe techniki dla siebie i jeszcze więcej czasu trzeba poświęcić na to, aby te techniki działały z dużą skutecznością. Pamiętajmy też, że nie ma czegoś takiego jak bezwzględna kontrola emocji, lub wnętrza. Emocje płyną, nieustannie płyną i zmieniają się z chwili na chwilę. Nie ma skutecznych technik, aby nad tym zapanować. Dlatego, zaakceptuj co czujesz, znaj swój cel i zrób co ma być zrobione.


poniedziałek, 13 lutego 2017

Mali, ograniczeni ludzie


 Jako nonkonformista i cynik jesteś przeciwko wielu, a jak wynika z samej definicji ww. słów, jesteś przeciwko większości. Znacznej większości. Dlatego jeżeli nie wejdziesz w odpowiednie środowisko, a prędko tego z pewnością nie zrobisz, to będziesz otaczał się ludźmi, którzy za wszelką cenę będą starali się Ciebie zburzyć i sprowadzić do swojego poziomu. Musisz być twardy i się nie dać. Nie zawsze w stu procentach to się udaje, ale po nabraniu wprawy niemalże nic Cię nie rusza, a przynajmniej emocje Tobą nie władają. Kontrolujesz sytuację. To, co jest w tym temacie najciekawsze, to nie to, że ktoś chce Cię zniszczyć, czy sprowadzić do swojego poziomu. Najciekawsze jest to, że Ty dobrze wiesz, że prędzej, czy później nastąpi ten moment, że Ci się uda, zapracujesz na to, na co pracujesz obecnie. A ta osoba nadal będzie w swoim bagienku.

 Tutaj pojawia się prawdziwy dylemat. Napluć swojej matce w twarz? Powiedzieć przyjacielowi "fuck you"? Jak potraktować osobę, która nie wierzyła w was nigdy przed "sukcesem", kiedy już ten sukces odniesiecie i wzbijecie się na wyżyny? Moim zdaniem trzeba się odwrócić, pójść w swoją stronę i już nigdy nie wchodzić sobie w drogę. Jeżeli ktoś Cię ogranicza, sprawia, że czujesz się źle i chce tak naprawdę Cię zniszczyć, to wtedy nie ma to znaczenia, czy robi to Twój wróg, Twoja matka, Twój ojciec, czy przyjaciel. Ta osoba CHCE CIĘ ZNISZCZYĆ! Widzisz to? Co z tym zrobisz? Dasz się opluwać? Ile będziesz się oszukiwał, że pada deszcz, kiedy ktoś pluje Ci prosto w ryj? "Ale ta osoba, ma dobre intencje". Co Cię to obchodzi? Dobre intencje? Wk*rwiając Cię każdego dnia i podcinając Ci skrzydła? "Ale to moja matka, bla, bla, bla...". Prostytutka też kiedyś była dziewicą. Intencja nie ważne jaka, ale prowadzi do TWOJEJ DESTRUKCJI! Zastanów się kogo życie jest dla Ciebie ważniejsze. Kogoś, kto obdarza Cię pseudo miłością, nazywając się "matką", bo przecież masz co jeść i w co się ubrać? Czy Twoje własne, gdzie możesz sięgnąć czego tylko, k*rwa chcesz?


niedziela, 12 lutego 2017

Zmiany na blogu


 Nadeszła era zmian na blogu. Wcześniej pisałem, że blog rozszedł się pod komerchę i tak się też trochę stało. Zamiast skupić się na swoim początkowym i najważniejszym celu, pod tytułem: "wylać żale, być w stu procentach szczerym, czasem nawet do bólu i poukładać myśli", stało się trochę inaczej. Naprawiam to i wprowadzam kilka zmian.











  • Nie podpisuję się pod postami ani na blogu swoim imieniem i nazwiskiem. Bez anonimowości nie jestem w stanie być w stu procentach szczery i uderzać w moje czułe punkty.
  • Usunąłem powiązania G+.
  • Usunąłem możliwości subskrypcji. Jeżeli kiedykolwiek, jakakolwiek taka możliwość się pojawi to tylko via email.
  • Uporządkowałem nieco sidebar'y, mniej pod komerchę, bardziej pod organizację.
  • Będą tu różne posty, nie tylko "catchy", pojawią się też bardziej gorzkie tematy.
  • Blog bardziej będzie przypominał notatnik, zamiast topowych blogów.


 Ogółem blog będzie bardziej personalny. Kierowany do mnie, tylko że w przyszłości, lub do jakichś prywatnych osób. Jeżeli pojawi się przypadkowy czytelnik, nic nie szkodzi. Chcę, aby ktoś ocenił moje pisanie i mój punkt widzenia.


sobota, 11 lutego 2017

Pomysł na biznes i konkurencja dla Snapchat'a


 Jakiś czas temu rozpocząłem nowy projekt w swoim życiu, a mianowicie zainteresowałem się programowaniem. Oczywiście wszystko jest ukierunkowane na własny biznes i przedsiębiorstwo. Wszystko zaczęło się od tego, że ekscytowałem się tymi wszystkimi młodymi przedsiębiorcami, którzy po prostu piszą sobie aplikacje na androida/iOS, wstawiają je do marketu, dodają jakieś reklamy z AdSense i mając takich aplikacji kilka, nawet dosyć mało popularnych idzie się utrzymać. W teorii wygląda to pięknie, jak z resztą wszystko inne. Praktyka niestety pokazała mi, że idę z motyką na słońce.

 Pobrałem Android Studio. Sam mam telefon z Androidem więc to było dosyć logiczne posunięcie. Od razu ostrzegam, że ten program jest spory, a jak go już pobierzesz to będziesz musiał pobrać dodatkowe aktualizacje, jeszcze potem trochę więcej aktualizacji, a za dwa miesiące wychodzi nowa aktualizacja. Keep calm. Wreszcie "wszystko"się pobrało, więc odpalam program, zaczynam się bawić w interfejsie i już zauważam, że program nie chodzi zbyt płynnie. Mój komputer to złom, to prawda oczywista i wiedziałem to już na długo przed dniem instalacji Android Studio. Ogarnąłem sobie ten cały interfejs. W między czasie szukałem poradników w Internecie na temat Android Studio. Polskie poradniki to mniejsze bądź większe dno. Zagraniczne poradniki w 80% są robione przez ludzi z Indii także powodzenia w zrozumieniu tego, co oni mówią. Szczególnie kiedy Twój angielski nie jest zbyt perfekcyjny. Żeby było śmieszniej, nawet nie wiedziałem w jakim języku pisze się aplikacje na Androida. Z czasem załapałem, że to między innymi Java Script. 

 Na początku przerabiałem polskie poradniki. Napisałem nawet zaawansowany program o nazwie "Hello World". Teraz już wystarczyło go przetestować w wirtualnym telefonie i tu zonk! Mój blaszak, a dokładniej procesor nie obsługuje takiej opcji. Mała panika, szybki research w Internecie i problem pośrednio rozwiązany. Zainstalowałem jakiś program na telefonie i na komputerze, podłączyłem telefon przez USB, skonfigurowałem to wszystko, włączyłem debugowanie USB i mogę testować swoją aplikację! Aplikacja nie działa. Dlaczego? Robiłem przecież krok po kroku, wszystko tak samo, toczka w toczkę, jak sam autor filmiku! Zawzięty byłem, nie poddałem się, choć pisanie tego to była dla mnie rzecz trudna. Próbuję jeszcze raz, tym razem z większą dokładnością. Odpalam, proces się ładuje, czekam z niecierpliwością i... działa! Byłem bardzo zadowolony. Po tej lekcji i dotychczasowych doświadczeniach wiedziałem jednak, że cała sprawa jest bardziej skomplikowana niż mi się wydawało. Dodam, że moja jedyna zabawa z programowaniem ograniczała się do lekcji informatyki w gimnazjum, totalne podstawy HTML i jakiegoś "żółwika", a i tak za dobrych ocen z tego nie miałem.